Olimpiada to nie
szczęście.

Każdy tydzień zaczyna się od wykładu — tłumaczę konkretne narzędzie matematyczne, metodę myślenia albo typ zadań, który pojawia się na konkursach. Nie szkolne powtarzanie, tylko coś nowego.

Ćwiczymy to, co było na wykładzie — ale nie mechanicznie. Patrzę jak uczeń myśli, gdzie się zatrzymuje, co rozumie nie do końca. Dostosowuję podejście do konkretnej osoby.

(Kurs Olimpijski) — regularnie rozwiązujemy zadania z poprzednich edycji konkursów. Uczymy się nie tylko rozwiązywać, ale też zarządzać czasem i strategicznie podchodzić do arkusza.

Po konkursie analizujemy co poszło, co można było zrobić lepiej. Błąd na konkursie to materiał do pracy — nie powód do frustracji.